لفور سرزمین نجابت و پاکی ها

   ‌در منطقه لفور سوادکوه، منطقه جنگلی  بزرگی قرار دارد بنام پرتاس.  بعضی معنی لغوی آن را  معادل پرطاوس ذکر  کردند. اما از معنای این واژه و انگیزه نامگذاری این منطقه به این نام اطلاع دقیقی در دست نیست. امیدوارم زبانشناسان  معنی مناسب انرا بیابند و اعلام نمایند. از لحاظ زمین شناسی  این منطقه از مناطق  دیرین زمین شناسی محسوب می شود. فسیل های بجامانده از  موجودات و درختان  و ذخایر عظیم ذغال سنگ ، حکایت از عمر بسیار طولانی این منطقه دارد. ولی آنچه مسلم است پرتاس نام یک منطقه جنگلی  وسیع با درختان انبوه و سربفلک کشیده ای است که در مناطق بالادست سد البرز واقع شده است. این منطقه جنگلی در محدوده جغرافیایی محدود به  دشت های لفور(جنوبی) رشته کوه البرز در جنوب و جنوب شرق این منطقه جنگلی محل رشد و نمو گونه های طبیعی درختان ‎توسكا،  ‏‎راش، ون، ملج،  بلوط، ‌‏‎نمد‎ار‏‎ و‏‎ لرگ‌، ممرز‏‎ كهلو و گونه های ارزشمند و منحصر بفرد سرخدار است. گاهی محیط دور  بعضی از درختان این منطقه به حدود  پانزده متر می رسد. از ميان ‌گونه‌هاى گياهى منطقه‌ گل‌ گاوزبان، سير كوهى، گلپر، و موسير بسيار ديده مىشود، و در ارتفاعات، ‌گون‌ و آويشن‌ مىرويد. گلهاى ‌منطقه‌ شامل مينا، نسترن‌ كوهى، شقايق، پامچال، زنبق، ‌و گل‌ زعفران است‌، كه اين آخرى‌ در فصل‌ بهار مىرويد. 

   ‌  به گفته افراد کهنسال  منطقه جنگلی پرتاس  محل زندگی ومآمن  گونه های کمیاب جانورانی مثل گوزن، آهو، شوکا، کل،  پلنگ، یوزپلنگ و خرس بوده است ولی امروزه با تخریب جنگل وازبین بردن قلمرو زندگی این گونه های ارزشمند جانوری، هیچ نشانی از آنها یافت نمی شود. متاسفانه چند سالی است که این منطقه جنگلی در حال نابودی است. سالهاست که شرکت ذغالسنگ البرز مرکزی برای استخراج معادن ذغالسگ و ایجاد جاده های دسترسی به معادن، بخش های وسیعی از جنگلهای این منطقه را  بکلی از بین برده است. دردناک تر اینکه بجز شرکت ذغالسنگ شرکت های دیگر  به بهانه بهره برداری از جنگل، درختان کهن و گونه های بومی چند صد ساله را قطع و چوب آن را به یغما بردند و به بهانه احیا جنگل، فقط  به کاشت گونه های غیر بومی در حواشی  محدود به جاده ها  و مناطق در معرض دید اکتفا کردند. دست اندر کاران این موضوع،  دامدارانی  را که سالها با جنگل زندگی مسالمت امیز و پیوند دیرینه داشتند را  به بهانه حفظ جنگل از جنگل خارج نمودند. تا  بدینوسیله جنگل پرتاس را که سالیان متمادی شنیدن نام آن یاد آور و  تداعی کننده نام و یاد  جانوران کمیابی چون پلنگ وخرس و درختان سربفلک کشیده با  رودهای خروشان بود، با فراغ بال نابود نمایند.  درحالیکه دامداران محلی و سنتی خود محافظ جنگل بودند. و به سبب سبزینه های فراوان به دامپروری مشغول بودند و ازخوان نعمت آن بهره مند و از آن محافظت می نمودند.

   آنوقت که پرتاس نفس می کشید. غرور و عظمت آن ترس و وحشت را در دلها می افکند. احدی جرآت و جسارت  عبور از میان جنگل های آن را به تنهایی نداشت. زمستان های آن پربرف و مخوف و رازآمیز، بهار و تابستان روحبخش آن  با درختان سر سبز، شاداب و با طراوت بود.  در زیر درختان با عظمت و سر بفلک کشیده  پرتاس  چشمه ها و  رودهای جوشان و خروشان جاری بود. خدا شاهد است که تجسمی واقعی از بهشت باشکوه و رؤیایی در روی زمین بوده است.آنچنان عظمتی داشت که هنوز قدما و ریش سفید هایی که هم اکنون در شهر های اطراف ساکنند از آن با عظمت و غرور یاد می کنند و اگر بگوییم که به عشق و یاد جنگل باشکوه پرتاس زنده اند، اغراق نگفتیم. اما وجود نحس و نامیمون اره های  موتوری و بلدوزر های شرکت هایی که معلوم نیست درامد های حاصله از فعالیت های آنها به جیب چه کسانی سرازیر می شود، بیرحمانه در حال نابودی آن همه عظمت  و ابهت پرتاسی است که درآینده نزدیک  بجای درختان آن نظاره گر خار و خاشاک و  خاربوته ها  باشیم و برای آگاهی از آنهمه عظمت و شکوه لای کتابهای تاریخ  را ورق بزنیم.

   ‌متأسفانه علاوه بر نابودی جنگل،‌ گونه‌هاى كم‌نظير جانورى اين‌ منطقه‌ نیز به دليل‌ شكارهاى بى‌رويه‌ رو به‌ نابودى هستند‌ و فقط‌ تعداد كمى كل‌ و بز، گراز، روباه، شغال‌ و كبك، عقاب، و زغن‌ در ارتفاعات‌ زندگى مىكنند. اگر مسئولان محیط زیست، نمایندگان و مردم  بیش از این بی تفاوت باشند و اقدامی نکنند پرتاس برای همیشه خواهد مرد. فقط با اعلام این منطقه بعنوان  یک منطقه حفاظت شده  می توان دست تعدی و تجاوز  چوب خواران را  از جنگل های این منطقه کوتاه کرد. چوبخوارانی که در پوشش شرکت هایی با نام های فریبنده و به بهانه هایی واهی در واقع خون جنگل را می خورند و خون جنگل خون جاری در رگهای نسل های آینده است. 

قطعه شعر ارسالی از جناب اقای اسدالله کجوری نفتچالی- باتشکرازایشان