لفور سرزمین نجابت و پاکی ها

جهت دسترسی به منطقه لفور با استفاده از خودرو از سال 1340 اقدام به ايجاد جاده شده بود ولي بدلیل بی کفایتی پیمانکاران و حیف و میل بودجه مربوطه، کار احداث یک جاده خاکی به طول تقریبی 15 کیلومترعملا تا سال 1359 (یعنی قریب به 19 سال) طول کشید. بنابراین تا سال  1359 دهستان لفور، جاده درست و حسابی نداشت. جاده خاكي شيرگاه به قرآن تالار  و از آنجا بصورت یک راه مالرو به  "دئوتک" ختم می شده است..از آن سال اتوبوس های از رده خارج مسافران را از شیرگاه به " شارقلت" جا به جا می کرد و گاهی هم بین راه خراب می شد! آن هنگام لفور از محروم ترین نقاط مازندران بود. اما در نهایت اصالت و زیبای بود.
  "دئوتک" محل تلاقی دو شاخه رود خانه گزو و چاخني است ( سد البرز در این نقطه از لفور در دست احداث است.) ؛مردم  روستا های مختلف لفور وقتی به آنجا می رسیدند در گداری که می شناختند به آب می زدند و به آن طرف رودخانه می رفتند. ما در طرح جنگلداری لفور کار می کردیم و کمپ گروه کاری ما  آن طرف رودخانه بود ؛ یک بار که دیر کرده و جا مانده بودم ، پیاده آمدم ؛ بعد سعی کردم با گدار به آب بزنم اما نزدیک بود جریان آب مرا ببرد ، من هنر و مهارت آن ها را نداشتم ؛ منتظر ماندم تا مردی سوار بر اسب رسید و مرا در ترک خود به آن طرف برد. حالا چهارشنبه 10 مرداد 1386 به لفور رفتم: روستای "بورخانی" ؛ جایی که سال ها پیش فیلم "مادیان " را در آن ساخته اند .  حس غریبی بود ! حالا جاده اصلی لفور آسفالت شده،  خانه ها هم با دوام تر و بعضی هم با اسلوب و معماری شهری  بنا شده اند. کوچه ها نام گذاری شده و راه های روستایی از داخل جنگل می گذرد . ما تمام طول راه تا اعماق جنگل را با پیکان رفتیم. جاده هایی که در طرح لفور طراحی شده و اینک تعاونی جنگل نشینان مجری آن است.  راستی ، صحنه آخر فیلم " مادیان " یادتان هست، همان صحنه که مرد میان سال، عروس جوان را به ترک خود گرفته و توی رودخانه تاخت می زد. حالا آن جا سد خاکی ساخته اند. به چه عظمت ؛ دیوار سد از دور دست ها هم پیداست. تصویر زیر نمای امروزی  دئوک را نمایشمی دهد.
برای دیدن تصاویر زیبا از لفور شرقی بر روی متن تصاویر زییای و رویایی از طبیعت لفور کلیک نمایید.