شعر "لفوری" از استاد ارجمند جناب اقای حجت الله حيدري سوادكوهي ، اين ابيات در آخرين لحظات ويرايش متن در تاریخ 21/9/1387 بدستم رسيده است. واز عواطف پاك آقاي دکترحيدري متشكرم (لفوري).
دور از نگاه ايران آخر چرا لفوري
در اوج عزت نفس، درد آشنـا لفــــوري اي مــانده ازتوجه عمري جدا لفوری
درخـودخزيده محكم چون قله هاي البرز تاريـــخ مي ستايد نام ترا لفور ي
مهمان ستاي ومومن آزاد و اهل دانش هر عهدبسته بودي كردي وفالفوري
منطق گرا و منصف برهان پذير و عارف در انـــزوا نشسته، بي ادعا لفوري
در سرزمين سبزت كاشانه زد فريدون هرگز نكرده بودي وي را رها لفور ي
هر مرغ نغمه خواني بر شاخسار گويد احسنت و آفرين زدصد مرحبا لفوري
از دور دست تاريــخ تا اين زمـــان نزديك برسر نداشتـي كس، الا خدا لفور ي
طبـــع بلنــــد و ايمان در ذات تو مـــؤكد اما زمان كشيدت، در انـــــزوا لفور ي
مردان عهـــــد پيشين رفتند سر فرازان اينك تويي كز آنان ماندي بجا لفور ي
مديــــون كس نبودي در طول روزگاران لطف خداست با تو بي انتها لفور ي
گويي لفور حجت ، مازندران نباشد دور از نگاه ايران آخر چرا لفوري
